John Zorn Improvisation Night

Data: 2012/09/15

Lekua: The Stone, New York City.

Ibonrg adiskideak gomendatu zidan lehenengo lekua izan zen The Stone, East Siden, C abenida eta 2. kalearen arteko gurutzebidean dagoen lokal soila. Laurogei bat lagunentzako aulkiak, musikarientzako espazioa -eszenatokia ere ezin esan, lurrean bertan jotzen baitute- eta pare bat ate; bata, sakonean, komun txiki baterakoa, bestea musikarien kamerinorakora. Oro zuriz pintatua, lekuak tankera gehiago du museoko gela zuri batena kontzertu areto batena baino. Eta kasualitate-kasualitatea ere ez da izango, beharbada, ze tokiko proposamenak beti gerturatzen baitira gehiago artera musika komertzialaren eremu hertsietara baino. John Zorn da The Stoneko zuzendari artistikoa eta Zornen lana gutxi-asko ezagutzen duenak sumatuko du non nonbait diren kontuak. Leku huraxe da New Yorkeko eszena esperimental eta abangoardistenaren gotorleku. Ia egunero programatzen dituzte bina emanaldi, arratsaldeko 8tan eta gaueko 10etan, 10 dolarretan gehienetan.

Joan nintzen lehenengoa, ordea, egun berezia zen, lokala mantentze aldera dirua biltzeko eguna-edo. John Zorn berak hainbat musikarik lagundurik -beste bederatzi, zehazki- inprobisazio gau bat antolatu zuen. Musikariak taularatzen ziren zenbait formatutan (lehenengoa, esaterako, pianoa, bateria eta baxu elektrikoa) eta inprobisazio set bat eskaintzen zuten. Guztira zortzi bat saio izango ziren, konbinazio ezberdinetan eta hamar musikariek batera jo zuten azkenekoa barne. Ez da erraza halako musika-proposamen muturreko eta maila altukoaren aurrean zerbait nabarmentzea, baina bi set nabarmentzekotan bi txelistek eskainitakoa eta bateria, tronpetajoleak eta klarineteak hirukoan jotakoa azpimarratuko nituzke. Musikarien artean inor goratzea ere ez da lan erraza baina, alajaina, zelako maisutasuna Brian Chase bateriajotzailearena -Yeah Yeah Yeahs rock taldekoa-; estilo sotil bezain azkarrarekin instrumentuaren beraren mugak hausten ari zela ematen zuen batzuetan. Klarinetea (Jeremiah Cymerman) eta bi txelistak (Okkyung Lee eta Erik Friedlander) ere ez ziren aparte ibili.

Atentzioa eman zidan beste kontu bat John Zorn beraren diskrezioa. Hura zen gaueko izarra izatekoa eta, aldiz, bigarren planoan egon zen, ez zuen beste inork baino gehiago jo -areago, beste hainbat musikarik gehiago jo zuten- eta ez zuen bukaera arte hitza hartu, musikariak banan-banan aurkezteko mintzatu zenean. Haren lagunak lehen lerroan jarri nahi zituela ematen zuen, non eta bere etxean gainera; eta hori, jaun andreok, banitatea karrukadaka pilatzen den musika eta artearen munduan meritu handiko kontua da.

Kalera egin genuenean, momentu bakana bizi izandako sentipenarekin egin genuen. Kontuak ateratzen hasi eta bururatu zitzaigun saioak iraundako minutuetan agian huraxe izan zela mundu osoko maila altueneko musika emanaldia. Tira, lasai, agian esan dut.

P.D: Barkatu argazkiaren zatarra (eta gainera oharkabean flasharekin, hau lotsa), baina lekuaren testigantza utzi nahi nuen eta ez dut hoberik.

2 comments

  1. Nere postekin loturak: John Zorn: Masada Marathon | Separata

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s