Julia Sarachu (Argentina)



Norbere trinkotasuna

Zuhurra naiz,
ez dut hitz erdirik esaten
ez bazait lehenago eztarrian lehertzen.
Pentsatzen dut eta:
eraldaketa bakoitzak
unibertsoa geldiarazten du.
Neroni
izar izoztua naiz
erdigunetik ertzetara bidaiatzen duena
eta soilik erdigunean sakontzean
askatzen dena.
Ez dut
mirabetza gorderik nahi
ez indargabetzen duten hitzik
ezta bekorotz lehor gisa desegiten den botererik ere.
Zeren Prometeok tximista ematean gizakiei,
sugegorriak pozoia galdu zuen
eta haiek beren Pana.
Ikusiko dut
zer mugitzen den ibaiko urpean
eta odola galtzen duen makalaren tindua.


Pampa

Pampa etengabean
zehar
ni naiz gorabehera bakar:
bideak tolesten dira
zurrumurruak zuzentzen
iragartzen dute
nire kontrako
deskarga elektrikoa.
Hemendik begiradak
helmena ugaritzen du
berregiten
ene inguruan
eraldaketen
zurrunbilo mikroskopiko bat.


Oinezkoa

Kadentzia eta erritmoa soilik
autopistaz josiriko paisaiak
eta hogei hildako eguneko
zirimola-jendea
gale baina desirarik gabeak
kioskoaren parean mutil batek
zerbait eskatzen du… eta gero beste zerbait
globoa globoa
mendebal urrunean
ekialde hurbilean zehar
ni hura naiz eta hura ni
irakurtzen dudan arte: “pneumatikoak, lerrokadura eta doiketa”
eta ibaia ez da bere onetik irteten
eta zuhaitzak hazten darrai.
Ene berezko mugimenduaren
armonia aurkitu behar dut lehenik.


Ama eta semea

Misterioarekin egon nintzen
misterioan.
Lurrak aletua zirudien
gari zorro bat zamatzen zuen
eta ene semea zeraman
eskutik oratuta:
Non daude txoriak?
Airean.
Non daude zuhaitzak?
Erroan,
taupadaka.
Non da ura?
Harriaren bihotzean.
Ametsetan.
Eta ene aita?
Ate hertsi baten atzean
edo hedatzen diren
suetako semen errean.

Mendi hegaletik jaitsi ginen muinoaren oineraino
eta errotarantz gurutzatzeko unean
orga bat igaro zen bidetik zanbuluka
aitaren zorroen lako gorpu pilatuekin
burua alde batetik
bestera.

Gidariak zaldiak kastigatzen zituen aurrera egin zezaten.

Semearen begiak estali nituen.
Bihotza atera nuen
alibi bat:
esfera hertsi batean
geundela
ikusarazi nion.


Ikusmira

Tontorretik ikusi nituen
ehundaka gizon eta emakume
engaiaturik
dantza bitxian.

Apur bat gehiago jaitsi nintzen
soldaduak belarretan atseden hartzen
eta
erritmoa
makurturik zeuden emakumeen besoen mugitzea
eragiten zituzten
olibondo adarrak
ematen zieten haize
gurpen gisa
pertsona sakratuei.

Apur bat gehiago gerturatu nintzen
ene oinkaden zarata
sinfonia garaikideko
elementuek xurgatu zuten
lantuak, burrunba sendoa
eta adarren fiu kulunkaria
soldadu eriek garrasi egiten zuten
ezpara hodei batek zelatatzen zituzten
eta emakume errukiorrek
uxatzen.

Hura izan zen
udaren hasiera.


Itzulpena: Beñat Sarasola

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s