Katja Gorečan (Eslovenia)



Hana

hana poeta da.
edo izan nahi du.
edo itxaron behar du, besteek onets dezaten.
bere ahotsaren bila dabil.
jakina, nor ez.
hana bere ahotsaren bila dabil
poemak (batez ere) uste handiko poetei bidaliz.
hanak, jakina, lehiaketetara bidaltzen ditu,
nahiz eta urtea joan urtea etorri
ez diren harekin inoiz akordatzen.
idaztea atsegin du oraindik,
arrastorik ez duen arren
ze probetxu aterako dion bizitzari aurrerantzean
baina badaki,
ezen ez dut nahi
familia-etxe handirik,
gizon perfekturik, ezta
lan finkorik ere,
inoiz eduki beharko ditu.
hanak orain
hogeita bat urte ditu, denda orotan,
zigarroak erostera doalarik
nortasun agiria eskatzen badiote ere.
azkazalak hozkatzen ditu hain gogorki
ezen ageriko odol orbanak diren
bere eskuan.
ez dirudi batere urduria,
baina etengabeko esperoan da,
nahiz eta ez dakien zehazki, zer edo noren esperoan den.
egin dezagun aurrera.


Hana eta poesia (Hana leporaino dago)

poesiari dagokionez, hanak nahiago isilik egon,
baina ezin dut
poemak ezkutatu eta lurperatzen hasi zen,
inoiz inork aurkitu zitzan.
poesiari dagokionez, hanak nahiago garrasi egin.
maite duzuna, nazkagarri bilakatzen da gure herrian.
hanak ez du inoiz esango zertan ari den pentsatzen,
orduan amaitzen baita bere poesia bidaia.
hanak pentsatu pentsatzen du, baina ez du onartuko.
hanak bere poemak irakurri nahi ditu,
hanak liburu bat argitaratu nahi du,
baina hanak ez du inoiz arrakastarik izango, zeren
hana ez da poeta eredugarria
(hanak ez daki zer den poeta eredugarri izatea, baina badaki bera ez dela)
eta garrantzitsuagoa dena: hanak ez du lagunik.
hanak nahikoa du.
ez du gehiago poetekin borrokatu nahi.
zergatik borrokatu beharko luke bere poesiagatik?
hanak gustuko ditu beren buruak poetatzat dituzten poeta-izarrak,
denak molde berean eginak.
poema bilduma bana argitaratzen dute urtero,
milaka performance egiten dituzte urtero,
non maitasunaren alegia egin
eta haren gainean filosofatzen duten.
urtero berberak izaten dira sarituak,
benetan igaro igarotzen ote da urtea?
begitarte berberak dakuski leku orotan, hari jakinarazteko
zer ari zara egiten neskatxa, ez zara ongietorria hemen
gu baino ez gaude parnaso eternalaren gailurrean
eta gu hil arte ezingo duzu deus erdietsi

(edo nola galdu zuen zibilizazioak konfidantza)
gero mozkortu eta oldarkor bihurtzen dira
eta gizonaren indarrak du zapaltzen,
hanak sekula edukiko ez duen horrek,
horregatik itzul liteke hastapenetara.
pentsatu zuen, beren aurrean belaunikatu
eta erreguka ibiltzea
irakurri ene poemak arren ez dira txarrak, benetan ez direla,
baina gaur nekatuegi dago eta ez da aski indartsu
inoiz poema onak izango dituzu, baina inoiz ez nireak bezain onak.
hanak ez dio idazteari utzi nahi,
baina kolpe eta krisi orotara apatiko da jadanik.
horixe da hain justu nahi duguna.
horregatik kolpekatzen dut oinaze gehien egiten duenean.

orain hanak bi multzotan sailkatzen ditu poetak:
poetak, gizatiar izaten jarraitzen dutenak,
eta poetak, pizti bihurtzen direnak.


Hana eta maitasuna

hanak ez du maitasunaz hitz egiten, zeren
hana gizon batekin maitemindu zen, eta esan zion
nahiago nukeen
nirekin maitemindu izan ez bazina.

eta hana musukatu zuen.
eskuliburu gehienak irakurri zituen
autolaguntzazkoak
eta norbere konfiantzari nola eutsi irakasten zutenak,
baina ezerk ez zion balio izan.
are, gisako bat idaztea pentsatu du
asko irabazi baidezake mota horretako literaturarekin.
baina maitasunak hanaren bizitzan
ez du adiera funtsezkorik.
itzuri dezagun, beraz, gaia.


Hana komunean

hana komunean geratzen da eserita sarritan
eta munduko auzi larrien inguruan pentsatzen du.
batzutan kafea eramaten du eta hautsontzia eta eserita da geratzen.
bitartean ileari begira ari da konketan, hautsa, berogailuan pilatuta,
pentsatzen,
zerekin garbituko dut ipurdia,
noiz bukatuko duen azkeneko paper-bilkaria
pentsatzen,
noiz hartu nuen min estreinakoz
eta zergatik
litzatekeen hori garrantsitsu bere bizitzan,
noiz altxatuko den eta eskuak garbituko.
Zeren badaki, jantziak ipintzean,
eta ponpari tiratzean,
segundu gutxi batzuetan, ikusiko duela nola
bere pixa eta beste jariakinak ke diren bihurtzen,
ez dut berriro deus jakingo eta ez dut deus gogoratuko.


Hana edo Katjaren amaia

ene nahaspila eta ikarekin jarri nintzen aurrez aurre.
(zuk ere aurre egin beharko zenieke, gizona!)
orain irudika ezazu, oro da igarotzen,
basoetara joaten.
zuhaitz baten ipurdian eseri.
lurra, zuhaitzak eta zerua da inguruan.

barkatzen hasi.
zerori lehenik.
besteak gero.
hartu arnas sakona hiru bider.
orduan besoak altxatu zerurantz
eta utzazu egonean.
horrela.
nire baitarekin gauzatu borroka gogorren ondoren,
zenbait uneren ondoren
non ene burua gorrotatu eta arbuiatu nuen hainbeste,
aurpegiko azala atzamarkatu nuen ia
eta beste norbait nintzen bilakatu,
ahots ezezagun batek ipurdikoa eman zidan goiz batez:
zure buruaz gupida izateari utzi,
hartu erantzunkizun bizitzan behingoz.
garbitu gela, janaria prestatzen ikasi,
fakturak ordaintzen hasi.
Inork ez du lan egingo, maitatuko ezpada zerorrek.

Egia zera da, jende guztiak du bere egia.
Eta korrika egingo dut bizitza amaitu arte.


Itzulpena: Beñat Sarasola

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s