Edwyn Collins ( + Colorama + Extraperlo)

Data: 2013/03/23
Lekua: Intxaurrondo CC, Donostia.

Bigarren aldia zen Edwyn Collins ikustera nindoala. Duela bizpahiru urte ikusi nuen Bartzelonan eta gozatu ederra hartu nuen ordukoan. Collinsek iktus bat izan zuen 2005an eta geroztik eskumakila baten laguntzaz ibiltzen da beste zenbait zailtasunen artean, baina ordukoan, zailtasunak zailtasun, emanaldi bero eta xarmangarria eman zuen. Izan ere, kantu ederrak sortzeko gaitasuna ez du galdu, aurreko diskoa, Losing Sleep, lekuko. Ezta bizipoza ere, zuzenean ikusi duen edonork froga dezakeen gisara. Gaur bertan argitaratu du albun berria, Understated, zeinak, aurretik entzun izan ditugun kantu parea kontuan hartuta, itxura bikaina duen halaber.

Bartzelonakoan talde osoarekin ikusi nuen baina larunbatekoan formatu bereziko emanaldia zen. Hirukoan, James Walbourne gitarretan eta Carwyn Ellis gitarra eta teklatuetan, kantuen bertsio soil eta biluziagoak eskaini zituzten. Publikoari gogoberotuta ikusi zitzaion, baina neroni, egia esan, ez ninduen kontzertuak asebete. Formatu horretan abestiek ez zutela hain ongi funtzionatzen iruditu zitzaidan. Collinsen abestiak, bereziki Orange Juice-n garaikoak, groove handikoak dira, musika beltzaren eragina dutenak, eta inpresioa izan nuen alderdi hori galdu egiten zela hirukoarekin. Urardotuak sumatu nituen kantu gehienak. Bestetik, Collinsen osasun inausiarentzat aproposagoa banda oso baten indarra aproposagoa delakoan nago, noiz edo noiz galdu edo trabatzen denean hobeki lagundu eta bultzatzen duelako aurrera. Walbourneren gitarra jotzeko moduak ere, stadium-rockaren aire modukoarekin, ez ziola sobera laguntzen iruditu zitzaidan.

Edwyn Collins, publikoarekin jostari (Juan G. Andrés)

Edwyn Collins, publikoarekin jostari (Juan G. Andrés)

Gainontzean, nola ez, Collinsen konposizio zoragarriak entzun ahal izan genituen, eta jakina, horrekin bakarrik edonor liluratzen ahal da. Orange Juicen “Falling and Laughing” bikainarekin hasi eta Collinsen aurreko bakarkako diskoetako abestiak tartekatu zituzten albun berriko abestiekin. Orange Juicen beste hainbat berreskuratu zituzten orobat (“Consolation Prize”, “Blueboy”), bukaerarako utziz “Rid It Up” talde haren hit handiena.

tumblr_mk5tjkFql71qion5qo1_1280

Colorama (Juan G. Andrés)

Aurretik Carwyn Ellisen bakarkako proiektuak jo zuen, Coloramak. Berandu iritsi ginen baina entzun genituen lauzpabost piezetatik pare bat nabarmentzekoak egin zitzaizkigun. Lehenago oraindik, Extraperlo aritu ziren. Bi diskoekin gozatu arren ez nuen oraindik taldea zuzenean ikusteko paradarik izan eta taxuz eraman zituzten doinuok taulagainera. Kanarietako hotel bateko piszinarako moduko musika hori, eguzkitako betaurrekoekin, eskuan daikiri bat duzula imajinatzen duzula zure burua. Bada burgeskeria makurragorik. Bañadores!

One comment

  1. Nere postekin loturak: Edwyn Collins, la alegría de vivir : Juan G. Andrés

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s